در تاریکی

آهن کش می آید

سیخ دراز می شود

چاقو قد می کشد

شب که می آید

تاریکی که می آید حواست باشد

همیشه مادرمی گفت

چراغهای نیم سوز پشت دیوارها را روشن نمی کنند

تنها سایه تو را بزرگ  نشان می دهند

مراقب چشمهایی که سایه های بزرگ  را می پایند باش

 اینجا ولایت دشنه و دژخیم  است

ما به خیابان آمدیم

وآنها به سوراخهایشان خزیدند

موشها

با چشمهای نفرت انگیز

ویار لجن گرفتند

تا ناگزیر هوسناک آلوچه های ترش

تا روباه وگرگ قصه کلاغان ناقلا

...

در خیابان مسلح

نفت ودلار وشعبانهای بی مخ

تکرار پذیری تاریخ

زخمهای کهنه ما

مغز خوران ضحاک

وهمیشه کسانی هستند که ازگورهای سیاهشان برخیزند

با هیبتی دروغین

باچشمهای خائن روز

ودستبندهای پلید شب

تنها برای نفت ودلار

که سیاهچال اهریمن همیشه پر است

...تا قزل قلعه ... قصر ... اوین

وهمیشه نور را پاسبانی سترگ است

دربرابر دیو و اهریمن

ومادرانی با چراغهایی روشن در خانه

وقلبهای فرزندانشان

 برای آزادی

تا بوده همین بوده ...

تنها برای آزادی

تصویر شوم حادثه

صحنه : خیابان 

                کشتار

                         ضرب وشتم

                                         کیفیت تحجر

بازی : هجوم عناصر

کلتی نشانه رفته نفرت خود را

شلیک می شود غضب

سرب است وسینه خونین تو ندا

...

برخیز ای ندا

در کلام پیشوا

عبور فاجعه بود از حنجره

تکرار واژه   یا  مرگ   یا ذلت

...

حجت تمام می شود

ملت به جای هوسهای ناتمام او

قربانی هجوم قدرت عریان سرب می شود

نگاه کن اگر چه نگاهت ممنوع است ...

خط خوردگی حافظه ات

سوهان روحهای قبض شده

کسی با شناسنامه دزدیده ات وام می گیرد

تو در اهواز هرگز نبوده ای

در زاهدان بمب نگذاشته ای

یک انبار پر از اسلحه در تبریز نداشته ای

شناسنامه دزدیده ات هیچ مهری نخورده است

تو هیچ گاه

شاید هیچ گاه چپ چپ به رییس جمهور آینده ننگری

در سرزمین سردسیر همیشه

خاموش فریاد می زنیم خوشه های طلایی گندم را

شکوه علفزار را

ومی گوییم:

دنیا همیشه سرد نمی ماند نازی

فصل کراک

در گذر لوطی فتاح

قداره می بندد مرگ به قامت افیون

نامردتر از کاکو رستم

بی عشق

بی پرنده ای که همدم تنهایی ات باشد

داش آکل...

کلاغی که دزدید روزهایی از کودکی ام را

جوجه اردک زردی که خاطره ام بود